Doživotni Učesnik (skrnavitelj smisla borbenosti)

statue-3521476_1920

Bio jednom jedan fini gospodin po imenu Učesnik. Smisao njegovog postojanja i trajanja sastojao se u jedinstvenoj ideji koju nagađate iz imena – učestvovati. Biti, dakle, dio takmičarskog procesa, spektakla, organizacije i kolektivnog djelanja svojom pojavom, prisustvom, odnosno, učešćem. Pripisao on sebi tako ulogu vječitog učesnika koji se, za razliku od takmičara, isticao više u ulozi posmatrača onih koji se bore za svoja mjesta, te je, po svemu sudeći, više koristi mogao da donese kao dio publike nego kao učesnik. Pa ipak, dobi ime Učesnik zbog one neosnovano naglašene izreke koje se držao kao pijan plota: „Nije važno pobijediti, važno je učestvovati!“ Tako, umjesto da jednom sebe smjesti na poziciju pobjednika izmijenivši sebi titulu, on se bez imalo pobune (protiv sebe sama) zadovoljio učešćem.

* (tekst koji slijedi odnosi se isključivo na odrasle i samosvjesne jedinke, djeca uživaju pravo na utješiteljsku maštu)

Priča za učesnike, ali i pobjednike, počinje pitanjem (nekad su pitanja jasnija od odgovora ili ga često, ako su formirana smisleno, nagovještavaju): Da li se takmičimo iskreno priželjkujući krajnji uspjeh koji donosi pobjeda ili smo dio igre u kojoj nas sopstvena beznačajnost sasvim zadovoljava? I da li baš istu nespretno sazdanu izreku umijemo izgovoriti sebi u lice i prije početka takmičenja ili je svaki put izustimo nakon proglašenja, kao utjehu usljed neuspjeha? Tekst o Učesnicima može se završiti upravo ovdje, jer postaviti pitanje u ovom slučaju znači ujedno i dati odgovor. No, ipak, neka takmičarsko-učesnička pobuda ne dozvoljava da ostanem nedorečena.

Ako i dalje vjerujemo u postojanje zdrave takmičarske atmosfere (koje god oblasti se ona ticala), onda ona kao takva zaslužuje i mentalno jedre i zdrave takmičare, odnosno učesnike koji jednako, svaki za sebe, vjeruje u gajeni potencijal i njeguje snagu svojih mogućnosti. U najgorem scenariju, takmičenje bi se moglo preimenovati u učestvovanje, ako je to svrha odmjeravanja snaga (prije svega mentalnih, saznajnih, empirijskih, društvenih, kreativnih, kolektivnih, nacionalnih pa na kraju i kosmičkih…) Vodeći se, još uvijek, opšteprihvaćenom filozofijom da je svaka vrsta takmičenja formirana u cilju dostizanja pobjede, koju svaki od učesnika nemjerljivim snagama želi baš za sebe, primijetih da čovjek svojom inertnošću počinje narušavati značenje pojma takmičarski duh. Pa tako, oni koji (ovoga puta) nisu uspjeli dostići vrh, postaju pasivni sljedbenici svojih utješitelja koji im, u znak utjehe, pružaju pogubne riječi: „Pobjeda nije važna, već učestvovanje.“ Utonuli i ušuškani u blijedu sjenu stvarne podrške i osviješćenja, učesnici se toliko čvrsto uhvate za krilaticu kojom su ih upravo podržali pratioci, da se s njom gotovo slijepe i prihvate je tako olako, da zaboravljaju zbog čega su se takmičili. „Shvativši“ da prisustvo na takmičenju nema veze s pobjedom, već isključivo s učestvovanjem, pretvaraju se u statične igrače, koji su pobjedu kao cilj i ispunjenje davno istisnuli iz glave. Tako u vrtlogu pukih učesnika, uočavamo propale pojedince uključene u sopstvenu stvarnost na pola napona, neprimjetne vođe na čelu zaspalih timova, utišane kompanije bez razvijene marketinške strategije…

Da! I kao pojedinac i kao član timova nekada sam odnosila pobjedu, nekad ispala prije kvalifikacije, nekad gubila blisku pobjedu pred sami kraj… Na kraju konca, niko nije rekao da se porazi i neuspjesi ne praštaju ili da se o njima ne smije govoriti, ili da nisu važni… Poenta je: skupiti hrabrost i poraz, najzad, nazvati pravim imenom, ne ublažavati ga lažnom predstavom o neutralnosti učestvovanja! Veću smislenost uočih u zaključku da se porazi vrlo često mogu mjeriti u svom značaju sa pobjedama! To je zbog toga što nas priznanje o neuspehu surovo osvješćuje i snažnije motiviše od nesmotrenog biranja i uvijanja imenice poraz u novonastalu riječ učestvovanje. Samo iskreniji prema sebi, jasniji u dijeljenju pojmova, stvorićemo za sebe pogodnije i plodnije tlo za buduće pobjede i javne aplauze. Dok sebi sa lica budemo brisali suze prividnom utješiteljskom tehnikom o značaju učestvovanja, sagradićemo samo lično skrovište za samoobmanu.

Duboko motivisana mislima o pobjedi i priznanju poraza,

Bodlerova

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s